اثر واش دوم در روش قالبگيري يك مرحله اي و دو مرحله اي بر دقت ابعادي الگوي گچي

بيان مساله: رايج ترين روش ها براي قالبگيري دقيق در پروتزهاي ثابت، روش يك و دو مرحله اي با فضاست. در پاره اي موارد، جزييات به طور دقيق ثبت نمي گردد. بنابراين، دادن واش دوم به قالب لازم مي شود. هدف: اين پژوهش به منظور بررسي اثر واش دوم بر دقت ابعادي الگوهاي گچي فراهم شده از روش قالبگيري يك و دو مرحله اي با فضا با ماده ي قالبگيري اسپيدكس انجام شد. مواد روش: در اين پژوهش تجربي از الگوي آزمايشگاهي با دو داي فلزي با و بي آندركات استفاده شد. براي ساخت قالب ها از روش يك مرحله اي، يك مرحله اي با واش دوم، دو مرحله اي با فضاي دو ميلي متر براي واش و دو مرحله اي با واش دوم استفاده شد. براي هر روش، 15 قالب و روي هم رفته 60 قالب به دست آمد، كه با گچ ولميكس ريخته شدند. ارتفاع و قطر هر دو داي و فاصله ي ميان آنها در الگوي گچي به وسيله ي استريوميكروسكوپ با دقت ميكرون اندازه گيري و نتايج با آزمون تي و آنوا واكاوي گرديد. يافته ها: بررسي نشان داد، كه در هر چهار روش، ارتفاع داي با آندركات افزايش داشته، كه در دو مرحله اي با واش دوم معنادار نبود (282/0=p). ارتفاع داي بي آندركات در دو روش يك مرحله اي و دو مرحله اي با واش دوم افزايش و در دو روش ديگر كاهش داشته، كه در روش يك مرحله اي با واش دوم معني دار نبود ( 05/0p > ). قطر هر دو داي در روش دو مرحله اي افزايش، ولي در ديگر روش ها كاهش و فاصله ي ميان دو داي در روش دو مرحله اي كاهش، ولي در ديگر روش ها افزايش نشان داد و تفاوت آن معنادار بود (05/0p < ). نتيجه گيري: روش دو مرحله اي با فضا از ديگر روش ها دقيق تر است. روش يك مرحله اي با واش دوم دقيق تر از روش يك مرحله اي است. استفاده از شيوه ي دو مرحله اي با واش دوم در بريج ها پيشنهاد نمي شود، ولي در روكش ها، با به كار بردن تمهيداتي ويژه مي توان به كار برد.