Four Approaches to Foreign Policy Analysis: The Case of Existing Administration

هدف اصلي اين پژوهش بررسي تغيير در سياست خارجي كابينه يازدهم به رياست دكتر حسن روحاني، براساس رويكردهاي چهارگانه هستي شناختي و شناخت‌شناسي تجزيه و تحليل سياست خارجي شامل فردگرايي تبييني، فردگرايي تفسيري، كل گرايي تبييني و كل گرايي تفسيري است. در واقع سوال اصلي اين پژوهش آن است كه چگونه مي‌توان تغيير در سياست خارجي كابينه يازدهم را براساس هر يك از اين رهيافت‌ها تجزيه و تحليل كرد؟ در پاسخ به اين سوال، فرضيه اصلي اين مقاله آن است كه براي رسيدن به فهم كامل در شناخت تغيير در سياست خارجي كابينه يازدهم، بايستي به طور همزمان به هر چهار رهيافت تحليلي توجه داشت كه اين مقاله نام اين هم‌زماني را "سطح تحليل زمينه" خواهد گذاشت. بنابراين اين مقاله از بررسي سطوح چهارگانه تحليلي فوق در تجزيه و تحليل سياست خارجي به اين جمع‌بندي مي‌رسد كه براي درك كامل سياست خارجي يك كنش‌گر در نظام بين‌الملل و تغييرات آن بايستي حتما از اين سطح تحليل به عنوان يك سطح تحليل تركيبي استفاده شود. سطح تحليلي كه همزمان شامل تمامي ابعاد مادي و معنايي در هر دو سطح خرد و كلان مي‌شود. اين پژوهش يك پژوهش تحليلي تطبيقي به شمار مي‌آيد.

The aim of this article is to study changes in the Iran’s foreign policy during the administration of Hassan Rouhani. The paper uses four ontological and epistemological approaches in analysis of foreign policy which constitutes explanatory individualism, interpretive individualism, explanatory collectivism and interpretive collectivism. The major question of the present research is: how changes in the foreign policy of the eleventh government can be explained by using each of the four analytical approaches. In response, the author hypothesizes that in order to reach a complete understanding of changes in Iran’s foreign policy during President Rouhani’s administration, a simultaneous attention to all the four analytical approaches is required; the present article considers these approaches as the “contextual level of analysis”. Exploring the four levels of foreign policy analysis, the author concludes that to have a complete understanding of an actor’s foreign policy in the international system, the contextual level of analysis should be used as it combines different levels in its approach. This level of analysis includes material and ideational dimensions in both minor and major levels, all at the same time.