China and the Persian Gulf Policy: Growing Ties

از زماني كه چين اصلاحات اقتصادي خود را در سال 1978 آغاز كرد، اين كشور آسيايي به رشد و توسعه اقتصادي قابل توجهي دست يافته و خود را به عنوان يك قدرت اقتصادي نوظهور در نظام بين‌الملل مطرح نموده است. اين رشد سريع اقتصادي مصرف انرژي آن به ويژه نفت خام را افزايش داده است. چين پيش از انجام اصلاحات اقتصادي بر منابع نفتي داخلي خود متكي بود. با اين حال، روند افزايش مصرف نفت، چين را به واردكننده نفت خام براي تامين نيازهاي نفتي صنايع خود از سال 1993 تبديل ساخت. در نتيجه، پكن براي برقراري پيوندهاي نزديكتر با كشورهاي عمده صادركننده نفت ترغيب شده است. هدف اصلي اين مقاله بررسي موقعيت نسبي شوراي همكاري خليج فارس با توجه به ذخاير عظيم نفتي در آن در سياست خاورميانه و جايگاه اعضاي شوراي همكاري خليج فارس در اين سياست است.

Since China started its economic reforms in 1978, it has achieved remarkable economic growth and development, presenting itself as a rising economic power in the international system. The rapid economic growth has increased China’s energy consumption especially that of crude oil. Before economic reform, China relied on domestic oil resources. However, the trend of ever-increasing oil consumption turned China into a net importer of crude oil to meet the petroleum needs of its industry sector since 1993. As a result, Beijing has established closer ties with the major oil-exporting countries. The main objective of this paper is to analyze the relative position of the (Persian) Gulf Cooperation Council (GCC) and its vast oil resources in China’s Middle East policy. The author examines China’s foreign policy goals, China’s foreign policy toward the Middle East and the status of GCC members in this policy.