مروري بر خواص سلنيوم در تغذيه دام

اولين مورد كه باعث توجه به عنصر سلينوم شد، سميت آن بود، اما از سال 1957 به عنوان يك عنصر خوراكي ضروري شناخته شده است. خوراك منبع اصلي سلنيوم مي­باشد و بسته به نوع خوراك مصرفي تقريباً 80 درصد از سلينوم آن جذب مي­شود. برآوردها نشان مي­دهد كه در بسياري از مناطق جهان محتواي سلنيوم خوراك­ها كافي نبوده است. مقدار نياز به سلنيوم در بسياري از گونه­ها در حدود 3/0 پي­پي­ام مي­باشد. كمبود سلنيوم در حيوانات چرا­كننده در بسياري از كشورها تأييد شده است. نشانه­هاي كمبود سلنيوم همانند بيماري عضله سفيد در وهله اول در گوساله­هاي جوان يا بره­هاي متولد شده در مناطق با سطوح سلنيوم پايين رخ مي­دهد و به اين ترتيب نياز هست كه در خوراك دام مقادير كافي سلنيوم فراهم شود. مطالعات متعددي نشان داده­اند كه سلنيوم نقش مهمي را در سلامت حيوانات ايفا مي­كند. از اين رو، اين مقاله مروري، رئوس مختصري از اطلاعات حال حاضر در رابطه با خواص فيزيكي، شيميايي و متابوليكي سلنيوم، استرس اكسيداتيو، دفاع آنتي­اكسيدانتي، نياز غذايي، كمبود، سميت و اثرات سلنيوم بر باروري و عملكرد را ارائه مي­دهد.

The early interest in selenium (Se) focused on its toxicity, but since 1957 it has been recognized as an essential dietary element. The diet is the major Se source and approximately 80% of dietary Se is absorbed, depending on the type of food consumed. In several regions of the world, the content of Se in diets has been estimated as insufficient. The dietary requirement for Se for most species is about 0.3 ppm. Deficiencies of Se in animals have been confirmed under natural grazing conditions in many countries. Symptoms of deficiencies such as white muscle disease occur primarily in young calves or lambs born in low Se regions and thus we need to provide sufficient amounts in animal diets. Numerous studies have demonstrated that Se plays an important role in animal health. Therefore, this review gives a brief outline of the current information on the physical, chemical and metabolic properties of Se, oxidative stress, antioxidant defense, dietary requirement, deficiency, toxicity and effects of Se on fertility and performance.