پيش‌بيني فرسودگي زناشويي بر اساس ويژگي‌هاي شخصيتي و صميميت جنسي در پرستاران زن متاهل در بيمارستان‌هاي منتخب خصوصي تهران

زمينه و هدف: فرسودگي زناشويي نشان از بي روح و خسته بودن زوجين از زندگي مشترك است. شناسايي عوامل موثر بر فرسودگي زناشويي به منظور غني تر كردن زندگي زناشويي اهميت فراواني دارد. از اين رو هدف از انجام پژوهش حاضر، پيش بيني فرسودگي زناشويي بر اساس ويژگي هاي شخصيتي و صميميت جنسي در پرستاران است. روش بررسي: مطالعه حاضر از نوع همبستگي است. نمونه پژوهش 159 پرستار متاهل زن شاغل در سه بيمارستان منتخب در شهر تهران در سال 1393 بود كه به روش تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامۀ ويژگي هاي شخصيتي گردون (gpi)، پرسشنامۀ صميميت جنسي (sii) و پرسشنامۀ فرسودگي زناشويي (cbm) استفاده شد. داده ها با آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيري همزمان تحليل شدند. يافته ها: نتايج تحليل داده ها نشان داد كه بين فرسودگي زناشويي با صميميت جنسي و ويژگي هاي شخصيتي روان رنجوري، برون گرايي و وظيفه شناسي رابطۀ معناداري وجود دارد (05/0 p) و با ويژگي هاي توافق پذيري و گشودگي، رابطه معناداري وجود ندارد (05/0 p). همچنين نتايج تحليل نشان داد كه بين صميميت جنسي با ويژگي هاي شخصيتي روان رنجوري، برون گرايي، توافق پذيري و وظيفه شناسي رابطۀ معناداري وجود دارد (05/0 p) و با گشودگي، رابطۀ معناداري وجود ندارد (05/0 p). نتيجۀ رگرسيون بيانگر آن است كه درمجموع ويژگي هاي شخصيتي و صميميت جنسي 6/41 درصد از تغييرات فرسودگي زناشويي را تبيين مي نمايند. نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش، مي توان با آموزش و مشاوره در زمينۀ صميميت جنسي و ويژگي هاي شخصيتي در بين زوج ها مانعي در برابر فرسودگي زناشويي آنان ايجاد كرد.