تحليل گفتمان انتقادي لاميه العرب

گفتمان انتقادي، كاركرد زبان در جامعه و سياست را بررسي مي‌كند و معتقد است كه عواملي همچون بافت تاريخي، روابط قدرت و سلطه، نهادهاي اجتماعي و فرهنگي و ايديولوژيكي، متن يا صورت زباني و معاني جديد را به وجود مي‌آورند. و گفتمان را مي‌سازند. و در اين رويكرد، زبان آينه ي شفافي نيست كه حقايق را بنماياند؛ بلكه شيشهي ماتي است كه حقايق را تحريف مي‌كند. بنابراين در اين مقاله، سعي بر آن است تا با كنار زدن لايه‌هاي ظاهري متن لاميه العرب شنفري (شاعر معروف دوران جاهليت عرب) آنچه در فراسوي واژگان، جمله‌ها و متن پنهان مانده است، آشكار گردد و سري به كارآمدي و يا ناكارآمدي نهادهاي اجتماعي حاكم آن روز زده شود و گفتمان‌هايي كه از طريق اين نهادها خود را طبيعي جلوه داده‌اند و مردم آن را بدون هيچ مقاومتي پذيرفته‌اند و در فراسوي پنجره‌ي لاميه‌ي شنفري قرار گرفته‌اند، بازخواني و واكاوي شوند. همچنين ابيات لاميه از دريچه‌ي شخصيت شنفري و ديدگاه‌هاي روانشناسي شخصيت، تحليل شده‌اند.

Critical discourse surveys the lingual application/efficiency in a society and politics and believes that factors such as historical texture, relation between power and dominance, social, cultural and ideological institutions create new text or lingual model and meaning and make the discourse. In this process, language isn`t a limpid mirror that shows the facts rather it`s a foggy glass that deviates the facts. So this essay tries to discover the things that are hidden behind vocabularies, sentences and texts of Lamiyat al-Arab of Shanfara, the famous poet during the period of ignorance of Arab, with discovering the outward face of text of this elegy. This essay also notices the efficiency or inefficiency of social institutions that dominated in that point of time and surveys the discourses that have been shown natural and people have easily accepted them; the discourse which have located behind the window of Lamiyat al- Arab.