30422

دانشگاه شيراز

فوق ليسانس

117

1378

علوم انساني

تصوف كه مهم ترين مكتب فكري پس از اسلام بود، تحت تاثير عوامل و زمينه هاي اجتماعي - سياسي ، راه انحطاط در پيش گرفت و جرياني موسوم به صوفي نمايي را در سير تاريخي خود رقم زد. اين جريان به ويژه از قرن چهارم هجري روندي محسوس و آشكار يافت و در قرون بعد تشديد شد. در رساله ي حاضر، با توجه به متون كلاسيك و معاصر و معيارهايي كه براي شاخه هاي منفي تصوف در نظر گرفته شده است ، سير تاريخي انحطاط را مورد بررسي قرار داده ايم . محورهايي مه عرفان نمايي به طور عمده ، براسسا آنها ارزيابي گرديده است ، عبارتند از: رابطه با دربارها و زورمندان ، توكل در شكل منفي و افراطي آن ، ولايت ، كرامت ، رياضت ، بي مسيووليتي و ضعف عواطف ، شاهدبازي و شكم خوارگي . در ذيل هر يك از عناوين فوق ، ابتدا نظريات بزرگان صوفي در آن مورد خاص مطرح گرديده ، سپس كژروي ها و انحرافاتي كه تدريجا" در اعصار مختلف ، در اصول بنيادين طريقت رخنه كرده ، به همراه شواهد و نمونه هايي چند، تا پايان قرن ششم مورد بحث و تجزيه و تحليل قرار گرفته است .

دانشگاه شيراز

فارسي