30612

دانشگاه شيراز

فوق ليسانس

62

1378

علوم انساني

هدف از اين پژوهش بررسي پرخاشگري ارتباطي و رابطه آن با سازگاري عاطفي - اجتماعي دانش آموزان كلاس چهارم ابتدايي بود. بدين منظور 243 دانش آموز دختر و پسر 121( پسر و 122 دختر) مورد بررسي قرار گرفتند. آزمودني ها دانش آموزان سال چهارم دبستان هاي دوليتي شهر شيراز بودند. براي سنجش سازگاري عاطفي - اجتماعي آزمودنيها از دو مقياس مربوط به معلم و مقياس مربوط به دانش آموز استفاده به عمل آمد. هر يك از اين دو مقياس داراي چهار زير مقياس پرخاشگري ارتباطي ، پرخاشگري آشكار، رفتار جامعه پسند و احساس افسردگي بودند. علاوه بر اين مقياس مربوط به همسالان داراي دو گويه جهت جامعه سنجي مثبت و منفي و مقياس مربوط به معلم شامل يك گويه جهت ارزيابي ميزان محبوبيت دانش آموزان بود. به منظور تعيين ساختار عاملي اين دو ابزار، از روش تحليل عامل استفاده گرديد و نتايج حاصل نشان داد در مقياس همسالان هر 4 عامل پيش بيني شده از هم تفكيك شدند اما در ابزار مربوط به معلم دو رفتار پرخاشگري آشكار و ارتباطي از هم قابل تشخيص بودند و تنها سه عامل از هم مجزا شدند. براي تعيين پاياني اين دومقياس از روش آلفاي كرونباخ استفاده شد، نتايج حاكي از پاياني مطلوب و قابل قبول هر دو ابزار بود. نتايج تحقيق به قرار زير بود: 1- بين پرخاشگري آشكار و ارتباطي و سازگاري عاطفي - اجتماعي دانش آموزان رابطه معني دار وجود دارد. 2- پرخاشگري آشكار پسران بطور معني دار بيشتر از دختران و پرخاشگري ارتباطي دختران به طور معني دار بيشتر از پسران است . 3- بين ارزيابي هاي معلمان و دانش آموزان از پرخاشگري آشكار و ارتباطي همبستگي معني دار وجود دارد. بطور كلي نتايج حاصل از اين پژوهش هر سه فرضيه تحقيق را مورد تاييد قرار داد.

دانشگاه شيراز

فارسي