35655

دانشگاه تهران

فوق ليسانس

77

1364

علوم انساني

واژه زباشناسي براي اولين بار در اواسط قرن نوزدهم ميلادي براي تاكيد تفاوت بين روش جديدتري در مطالعه زبان كه در آن زمان رو به گسترش بود و روش قديمي تري كه در لغت شناسي مطرح بود. بكار رفت . حوزه زبانشناسي رابه سه بخش دوگانه و متقابل نسبت به هم زبانشناسي همزماني / در زماني ، نظري / كاربردي و محدود/ گسترده تقسيم مي كنند. نظريه زبانشناختي غربي در قرن پنجم قبل از ميلاد در يونان پايه ريزي شد، و در آغاز بيشتر تحت تاثير مفاهيم فلسفي بود. كه مهمترين آنها اين بود كه آيا زبان منشاء طبيعي دارد يا قراردادي است . دومين جدال بزرگ قديمي بين قياسگرايان و ناهنجارگرايان تاثير مستقيم روي گسترش دستور سنتي داشت . در اسكندريه ، دستور زبان يوناني كلاسيك به نام فن دستور براي اولين بار تدوين شد. مهمترين پيشرفتي كه در قرون وسطي صورت گرفت . پيدايش دستور ذهني بود. بعد از رنسانس مطالعات روي زبانهاي غير از زبان لاتين افزايش مي يابد. مهمترين دست آورد مطالعات زبانشناختي در قرن 19 ميلادي ، گسترش روش تطبيق و در نتيجه كشف خانواده زبانهاي هند و اروپايي است . در دهه 1870 گروهي از پژوهشگران به نام دستوريان جوان يا نودستوريان ادعا كردند كه تمام تغييرات آوايي يك زبان نتيجه عملكرد قوانين منظم آوايي است . اين نظريه ركن اساسي زبانشناسي تطبيقي شد.

دانشگاه تهران

فارسي