35864

دانشگاه تهران

فوق ليسانس

90

1369

علوم انساني

موضوع پژوهش حاضر بررسي يكي از گويشهاي رايج در منطقه رودبار الموت موسوم به مراغي است كه زبان قومي به همين نام است . شايد بتوان اين گويش را در گروه زبان زبانهاي تاتي طبقه بندي كرد. مراغيان گويش خود را مراغي و ساير گويشها را تاتي مي خوانند. اين بررسي در دو بخش نظري و عملي انجام گرفته است . در بخش عملي با استفاده از پرسشنامه و از طريق سفرهاي متعدد به منطقه ، واجشناسي ، صرف و نحو اين گويش مورد بررسي قرار گرفت . بررسي آوايي اين گويش نشان داد كه در آن 23 صامت ، 8 مصوت ، ساده و 5 مصوت مركب وجود دارد. مصوتهاي .../... افزون بر مصوتهاي فارسي معيار در آن ديده شده است ey/ay/ay/oy/ow . از مصوتهاي مركب اين گويش بشمار مي روند. در بررسي صرفي اين گويش نتايج زير بدست آمد: اسامي معرفه همراه با صفت اشاره به نزديك و دور تعريف مي شوند و براي اسامي نكره معمولا حرف /.../ به معني يك مي باشد. يك زني بوده است . ... براي جمع بستن اسامي مفرد دو قاعده وجود دارد. در قاعده ظرا قديمي تر نشانه جمع پسوند -i است كه به انتهاي اسامي اضافه مي شود. اين قاعده كاربرد كمي دارد.

دانشگاه تهران

فارسي