42432

دانشگاه شيراز، دانشكده ادبيات و علوم انساني

فوق ليسانس

312

1375

علوم انساني

منقبت سرايي يكي از گونه هاي شعر فارسي است كه از آغاز شكل گيري ادبيات دري تاكنون به شيوه هاي مختلف اما با مقاصد متعالي و يگانه در سروده هاي بسياري از شاعران شيعي و حتي سني رواج داشته است . به دليل سياستهاي مذهبي صفويه و آزادي بيان شاعران ، اين دوره ، زمان اوجگيري چنين شيوه اي است . دراين رساله من كوشيده ام مناقب اميرالمومنين (ع ) را در قرون دهم و يازدهم هجري نقد و بررسي كنم ، به اين منظور، ابتدا مختصر در مورد تاريخ تشيع خصوصا در ايران نگاشته ام و سپس به بررسي تاريخ اجتماعي ، سياسي ، فرهنگي و ادبي ايران در اواخر قرن نهم و خاندانهاي محلي مقاون تيموريان پرداختم . بررسي پادشاهي صفويان با ذكر مختصري از سرگذشت اجداد شيخ صفي الدين اردبيلي ، زندگينامه خود او و سپس فرزندانش آغاز ميشود و به نحوه رسميت يافتن مذهب تشيع در دوره شاه اسماعيل اول و فرزندانش اشاراتي مي رود و تاريخ اجتماعي ، سياسي ، فرهنگي و ادبي ايران در اين عصر مورد بررسي قرار مي گيرد. در فصل دوم پايان نامه ، بطورخلاصه ، زندگينامه و آثار بيست شاعر برجسته منقبت سرا دراين دو قرن بررسي و گزيده اي از مناقب هركدام ذكر مي شود. ...

1

فارسي