49888

دانشگاه علوم پزشكي تبريز، دانشكده پزشكي

دكتري تخصصي طب داخلي

41

1367

در اين مطالعه يكصد مورد كانسر مري اثبات شده بوسيله آندوسكوپي و هيستوپاتولوژي از سال 1360 تا 1364 در بخش داخلي بيمارستان امام خميني تبريز مورد بررسي قرار گرفت و نكات اپي دميولوژيك ، سن ، جنس ، نوع پاتولوژي و نسبت محل ابتلا در مري مورد ارزيابي واقع شد. حداكثر سن ابتلا در دهه پنجم تا هفتم و به ميزان 58 كل بيماران بود. نسبت ابتلا در جنس مرد نسبت به زن بيشتر و در حدود 2/1 M/F = بود اين افزايش نسبت ابتلا در تمام سنين وجود داشت . از يكصد مورد بررسي شده 84 را اپي درموييد كارسينوما و 16 را آدنوكارسينوما تشكيل ميداد. كارسينوم اپي درموييد بطور ماكروسكوپيك به اشكال نكروزان ، پوليپوييد وانفيلتراتيو ديده مي شود و آدنو كارسينوم به سه دسته كلي : آدنوكارسينوم اوليه ، آدنوكارسينوم توام با هرني هياتال و آدنوكارسينوم بدون هرني هياتال تقسيم مي شود. كانسر مري يك ضايعه بسيار بدخيم بوده و طول عمر طولاني در آن خيلي نادراست بطور آماري هيچگونه درمان منفرد و يا تلفيقي ارزش مشخص و قطعي در افزايش طول عمر بيماران نداشته است .

1-1

فارسي