50044

دانشگاه آذرآبادگان ، دانشكده پزشكي

دكترا

46

1355

استيوپوروز (پوك استخواني ) اصطلاحي است كه جهت توصيف يك عده بيماريها با علل مختلف به كار ميرود اين بيماريها داراي مشخصه زير ميباشد: كاهش توده استخوان در هر واحد حجم به سطحي كمتر از آنكه براي نقطه فونكسيون مكانيكي آن كافي باشد. استيوپوروز شايعترين بيماري متابوليك استخوان ميباشد و در نتيجه يكعده عوامل سيستميك تمام اسكلت مبتلا ميشود و يكي از علل مهم از كارافتادگي در افراد مسن ميباشد. يكي از طبقه بندي هاييكه در مورد استيوپورورز پيشنهاد شده است بقرار زير ميباشد: الف - اشكال معمولي استيوپوروز كه علت نامعلوم داشته و ارتباطي با بيماريهاي ديگر ندارند: 1- ايديوپاتيك (جوانان و بالغين ). 2- بعد از يايسگي . 3- پيري . ب - اختلالاتيكه در آنها استيوپوروز علامت شايعي بوده و پاتوژنز آنها كاملا معلوم نشده است . 1- هيپوگناريسم . 2- هيپرآدرنوكورتيس . 3- تيروتوكسيكوز. 4- سوء جذب . 5- اسكوربوت . 6- كمبود كلسيم . 7- بيحركتي . 8- تجويز طولاني هپارين . 9- ماستوسيتوز عمومي . 10- هيپوفسفاتازي بالغين . 11- در جريان ساير بيماريهاي متابوليك استخوان . ج - استيوپوروز موجود در اختلالات ارثي بافت همبند. 1- استيوژنز امپرفكتا. 2- هوموسيستين اوري . 3- ناشي از كمبود سيستاتيونين سنتاز. اختلالاتيكه در جريان آنها استيوپوروز وجود دارد ولي علت آنها معلوم نيست . 1- آرتريت روماتوييد. 2- سوء تغذيه . 3- الكسيم . 4- صرع . 5- ديابت . 6- بيماريهاي مزمن و انسداد ريه . براي درمان از استروژنها و آندروژنها، تركيبات كلسيم ، تركيبات فلويور )Fluoride( ، فسفاتها استفاده ميشود.

1-1

فارسي