51196

دانشگاه علوم پزشكي تبريز، دانشكده پزشكي

دكتراي پزشكي

44

1367

بيماري سل با وجود كوششهاي مستمر در طول ساليان متوالي جهت مبارزه با آن هنوز يكي از علل عمده مرگ و از كارافتادگي در كشورما به شمار ميرود. در اين ميان سل ريوي شايعترين شكل تظاهر اين بيماري است و به جز مشاهده باسيل سل در خلط كه راه تشخيص قطعي بيماري است . راديوگرافي سينه مهمترين وسيله تشخيصي آن مي باشد. در رساله حاضر به اين مطلب پرداخته شده است . در بررسي پرونده صد بيمار خلط مثبت ، تعداد بيماران مذكر و مونث تقريبا مساوي بود. اكثرا دهه هاي دوم و سوم زندگي خود را سپري مي كردند. از نظر لوكاليزاسيون گرفتاري هر دو ريه بيشتر از گرفتاري هر كدام از ريه ها به تنهايي ديده مي شود و ابتلاي ريه چپ اندكي بيش از ريه راست است . در هر دو ريه بيشتر لوبهاي فوقاني مبتلا مي شوند بطوري كه هر كدام از لوبهاي فوقاني ريه راست و چپ به تنهايي در بيش از 50 موارد گرفتار ضايعه سلي بودند. ابتلاي ناف ريه در15 موارد ديده مي شود. از نظر محل ضايعه آمار بدست آمده اندكي با آمار منابع ديگر كه در آنها گرفتاري ريه راست شايعتر است تفاوت دارد. از نظر نوع ضايعات كاويتاسيون و تشكيل حفره مشخصه عمده كليشه هاي راديوگرافي مورد مطالعه بود درنزديك به 3/4 آنها ديده مي شود. تصاوير رتيكولر و رتيكولوندولر در اكثريت قريب به اتفاق (90 ) كليشه ها ديده مي شود. كالسيفيكاسيون در 20 بيمار ديده مي شود. گرفتاري جنب در نزديك به 1/3 بيماران وجود داشت .

1-1

فارسي