51989

دانشگاه تبريز، دانشكده پزشكي

دكتراي پزشكي

35

1365

اصطلاح استيوپروز به معني كاهش در دانسيته استخوان هاست كه علت آن زياد بودن شدت جذب در استخوان نسبت به ساخته شدن استخوان جديد است . از دست دادن فيزيولوژيك استخوان به مرور زمان نيز استيوپروز ناميه مي شود. مردان توده استخواني بيشتري از زنان دارند و توده استخوان در هر دو جنس بعد از سن 40 تا 50 سال كاهش مي يابد. با افزايش سن سطح برگشت استخوان و استخوان سازي و ترميم آن بطور تصاعدي كم مي شود. علايم باليني كه در يك فرد مبتلا به استيوپروز ديده مي شود عبارت اند از: دردهاي استخوان - دردكمر - درد پشت - از دست دادن بلندي قامت - افزايش سيفوز پشت و در مراحل بعدي محدوديت حركتي و شكستگي هاي خودبخودي است . مطالعات انجام شده نقش موثر استروژن و بعضي پروژستين ها و آندروژن را در پيشگيري و يا كم كردن شدت كاهش استخوان در استخوانهاي محوري و اندامها در زنان پره منوپوز نشان ميدهد. درمان استيوپروز اسمپوماتيك براي پزشك و بيمار رضايت بخش است چون به دلايل نامعلوم درمانهاي بكار رفته در اين بيماران كه جهت حفظ استخوانها انجام مي گيرد باعث كاهش درد و شكستگي نيز مي شود.

1-1

فارسي