52129

دانشگاه علوم پزشكي تبريز، دانشكده پزشكي

دكتراي تخصصي روانپزشكي

50

1375

اين مطالعه در مورد يكصد و پنجاه بيمار كه با معيار DSM IV تشخيص حاد ماني دريافت كرده بودند، در بيمارستان رازي تبريز به مدت يكسال از تابستان سال 1374 به صورت آينده نگر و دوسويه كور انجام گرفت . نتايج زير از اين مطالعه بدست آمد: 70 افراد گروه ليتيوم پاسخ خوب و متوسط به درمان داده بودند. اين رقم در مورد گروه كاربامازپين 30 و در مورد گروه والپروييت 62/5 بود. در مورد كاهش شدت بيماري برحسب علايم باليني ، در گروه ليتيوم 75 در اين حد تخفيف علايم پيدا كرده بودند. اين ارقام در مورد كاربامازپين 40 و در مورد والپروييت نيز 75 بود. نتيجه بدست آمده حاكي از اين بود كه تفاوت معني داري در نتايج درماني بين گروه ليتيوم و والپروييت چه در تخفيف شدت علايم باليني و چه در حد بهبود سطح عملكرد رواني - اجتماعي (نمره )GAF وجود نداشت . ولي در گروه كاربامازپين به طور نسبتا قابل ملاحظه اي نتايج درماني و در مقايسه با دو گروه قبلي خوب نبود.

1-1

فارسي