52515

دانشگاه تبريز، دانشكده پزشكي

دكترا

85

1349

اگر خودكشي را همچون نشانه يك اخلال روحي مورد بررسي قرار دهيم اولين و مهمترين علت مرگ و مير در بيماران رواني است . عملا آندسته از خودآزاريهايي را كه منجر بمرگ شخص مي شوند خودكشي مي ناميم . پژوهشهاي فراوان نشان داده است كه موفقيت و خودكشي بستگي شديدي با محرك آگاهانه خودكشي دارد. خودكشي را از نظر رواني بطريق زير تقسيم كرده اند: جدي - غير جدي - خطرناك - و بي خطر. بين كوششهاي خودكشي آنهايي را كه با صدمات متنوع پزشكي باقي مي مانند مي توان خودكشيهاي حقيقي ناميد. اكثر روانپزشكان و روانكاوان خودكشي را يك ميل تهاجمي متوجه بخود ميدانند. برقراري ارتباط كيفي بين اختلالات صريح و واضح رواني و خودكشي مشكل است . خودكشي موفق بيشتر اوقات يك عمل تحريكي آني است . همان طوريكه عمل خودكشي بايد در زمينه هاي روانشناسي كلينيكي و جامعه شناسي شخص مطالعه شده است درمان نيز مي تواند همان باشد. پس درمان موفقيت آميز يك بيماري است كه تمام اين عوامل بصورتي مناسب و دقيق بررسي شود تا تمايل به انهدام تخفيف داده شود.

1-1

فارسي