54704

فوق ليسانس

0

سازمان هاي بين المللي ، از جمله مكانيسم هاي مهم درنهادينه كردن روابط بين الملل محسوب مي شوند، رشد بارز كيفي و كمي اين سازمانها در قرن حاضر و توجه اساسي به هنجارها و الگوهاي رفتاري مدرن ، به تدريج تمركز حاكميت و اقتدار در نهاد دولت - كشور را ضعيف كرده است و حاكميت دولت را كه قرن ها يك هنجار تجزيه ناپذير تلقي مي شد، بيش از بيش تضعيف كرده است . دقت در مفهوم واقعي تيوري حاكميت و حدود صلاحيت كشورها از يك سو، و بيان معيارهاي موجود جهت تفكيك ميان صلاحيت سازمان و كشورها از سوي ديگر هدف اين رساله است . آيا ديوار حاكميت كشورها امروزه همچون گذشته هاي دور آنقدر رفيع است كه بتواند مانع از نوعي نظارت و توجه بين المللي نسبت به اعمال دولت ها گرددŒ يا خير وقتي كه گذار از تيوري حاكميت مطلق را به سوي تيوري حاكميت نسبي بيان مي كنيم و صلاحيت هاي اوليه كشورها را نشان مي دهيم در نظر داريم تا ديدي پسامدرنيستي به حاكميت دولت داشته باشيم . بدنبال اثبات اين نظريه هستيم كه براساس منشور ملل متحد در آيينه عملكرد پنجاه ساله سازمان ملل متحد و براي حمايت و تامين منافع بنيادين بشريت و همزيستي صلح آميز بين المللي و گذشت زمان موضوعات بيشتري در صلاحيت سازمان ملل متحد قرار مي گيرد...

دانشگاه شهيد بهشتي تهران

فارسي