56768

دانشگاه شيراز

فوق ليسانس

0

1381

آزادي بيان و عقيده و انتشار آن از حقوق اساسي بشريت است و براي جلوگيري از سوء استقاده از اين حق معمولا در همه كشورها محدوديتها و كنترلهايي اعمال مي گردد. اصل 24 قانون اساسي ايران نيز حدود آزادي مطبوعات را مقيد به عدم اخلال به مباني اسلام و حقوق عمومي نموده و چگونگي آنرا به قانون عادي محول نموده است . و اين پژوهش سعي دارد با تحليل و نقد اين محدوديت و نظارت ، كاستي ها و افراط و تفريطها در اين زمينه آشكار نمايد. بنابراين ابتدا به چگونگي نظارت برمطبوعات در سالهاي قبل از انقلاب پرداخته كه سانسور پي برده و صريح مشخصه آن است و نبود مجوز امتياز نشريه و سانسور در ديگر كشورها اشاره مي نمايد و سپس به ابعاد نظارت برمطبوعات در حقوق ايران بعد از انقلاب پرداخته كه سانسور بي پرده و صريح مشخصه آن است به نبود مجوز امتياز نشريه و سانسور در ديگر كشورها اشاره مي نمايد و سپس به ابعاد نظارت برمطبوعات در حقوق ايران بعد از انقلاب تحت دو فصل مي پردازد كه در فصل اول نظارت برمطبوعات نظام پيشگيري مطرح شده و شامل مباحثي مانند چگونگي صدور پروانه و هيات نظارت بر مطبوعات و سانسور مي شود...

دانشگاه شيراز

فارسي