58114

دانشگاه علوم پزشكي شيراز

دكتري

71

1377

طي چند دهه گذشته برنامه ريزان آموزش پزشكي به اين نتيجه رسيده اند كه آموزشهاي پزشكان مبتني برنيازها و واقعيتهاي موجود در جامعه نبوده و بايستي بخش عمده اين آموزشها و مشاهدات و مراقبتها درون جامعه و متناسب با واقعيتهاي فرهنگي ، اجتماعي و اقتصادي باشد بديهي است كه اين نگرش منجر به پيدايش تفكر پزشكي جامعه نگر گرديد و به تناسب اين تفكر تغيير در متون ، عرصه هاي آموزشي و نگرش اساتيد احساس گرديد. اين موضوع بخوبي ملموس است كه در صورتي اساتيد ميتوانند در اجراي طرح وبرنامه هاي طب سرپايي و آموزش آن در جامعه به دانشجويان كمك نمايد كه خود نيز در اين شرايط قرار گرفته باشند. آموزش دهندگان بالقوه بخش خصوصي احتمالا اين شرايط را دارا بوده و ميتوانند سيستم آموزشي را در اين زمينه ياري دهند. لذا طرح حاضر را تهيه و به مرحله اجراء در آورديم . نگرش اساتيد نسبت به طب سرپايي ميزان تمايل آنها به مشاركت در اين آموزش مورد بررسي قرار گرفت . روش كار: در اين طرح كليه پزشكان متخصص داخلي اطفال شهر شيراز كه داراي مطب شخصي هستند مورد پرسشگري قرار گرفتند...

دانشگاه علوم پزشكي شيراز

فارسي