65508

دانشگاه شيراز

دكتري

0

1384

عبدالقادر بيدل دهلوي 1133 - 1054 ه . ق پس از شاعران بزرگ سبك هندي پا به عرصه شعر گذاشت و سبك هندي را به اوج خود رساند. وي ضمن آن كه تصاوير و خيالات شاعرانه اين سبك را تكامل بخشيد. نگرشي عرفاني - فلسفي و تفكري وحدت وجودي داشت كه ديگر شاعران سبك هندي فاقد آن بودند. همين امر شعر وي را متمايز ساخته است . علاقه بيدل به ابهام در شعر باعث شده كه استعاره در صدر عناصر تصويرسازي وي قرار گيرد

دانشگاه شيراز

فارسي