67051

دانشگاه شيراز

فوق ليسانس

0

1385

هدف از اين مطالعه تحقيق در زمينه روابط موجود بين ابعاد الگوهاي اتباطات خانواده (جهت گيري گفت وشنود و جهت گيري همنوايي ) و اضطراب و افسردگي فرزندان بود. اين مطالعه 326 دانش آموز را در پايه هاي دوم و سوم دبيرستان مورد بررسي قرار داد. شركت كنندگان ابزار تجديدنظرشده الگوهاي ارتباطات خانواده (ريچي و فيتزپاتريك ، 1990) و فرم كوتاه مقياسهاي افسردگي ، اضطراب و فشار رواني (لاويبوند و لاويبوند، 1995) را تكميل كردند. با استفاده از روش تحليل عامل و ضريب آلفاي كرونباخ ، نتايج اين مطالعه نشان داد مقياس افسردگي و اضطراب و ابزار تجديدنظرشده الگوهاي ارتباطات خانواده از ويژگيهاي روان سنجي مناسبي برخوردار هستند و مي توانند به عنوان ابزارهايي روا و پايا در مورد دانش آموزان ايراني به كار برده شوند. همچنين نتايج حاكي از آن بود كه جهت گيري گفت وشنود با اضطراب و افسردگي فرزندان به طور منفي و جهت گيري همنوايي با اضطراب آنها به طور مثبت رابطه دارد.

دانشگاه شيراز

فارسي