15058

1401

فارسي

8685551

گزارش

لايحه آيين نامه بين المللي ايمني شناورهاي تندرو 1994 (1373) كه در قالب ماده واحده بنا به پيشنهاد وزارت راه و شهرسازي در جلسه مورخ 1400/10/01 هيئت وزيران به تصويب رسيده است، براي طي تشريفات قانوني تقديم مجلس شوراي اسلامي شده است. در اين گزارش به بررسي اين لايحه پرداخته شده است. با توجه به توسعه شناورهاي تندرو (HSC) در دهه 1980 و 1990، سازمان بين المللي دريانوردي (IMO ) تصميم گرفت ضوابط بين المللي جديدي را متناسب با نيازهاي خاص اين شناورها به تصويب برساند و از اين رو در سال 1994، «آيين نامه بين المللي ايمني شناورهاي تندرو (HSC Code)» را به تصويب رساند كه درواقع نسخه «جديد و اصلاح شده از آيين نامه پيش از آن با عنوان «آيين نامه ايمني شناورهاي حفاظت شده ديناميكي (DSC)» است كه در 14 نوامبر 1977 (23 آبان 1356) براي شناورهايي نظير شناورهاي آبسُر و وسايل نقليه هوابستر به تصويب رسيده بود. از ضرورت هاي تصويب آيين نامه جديد، توسعه مداوم انواع و اندازه هاي جديد شناورهاي تندرو بود كه لزوماً حفاظت شده ديناميكي نيستند يا حتي شناورهاي باري و مسافري است كه تعداد زيادتري مسافر حمل مي كنند يا در فواصل طولاني تري از فاصله پناهگاه مجاز در آيين نامه پيشين (يعني DSC) فعاليت دارند. ضمن اينكه، استانداردهاي ايمني دريانوردي نيز از زمان تصويب آئين نامه (DSC) در سال 1977 تغييراتي كرده بود همچنين، در همين راستا سازمان بين المللي دريانوردي (IMO) فصل جديدي (فصل دهم) را دركنوانسيون بين المللي ايمني جان اشخاص در دريا، سولاس (SOLAS) در خصوص شاخص هاي ايمني براي شناورهاي تندرو (HSC) به تصويب رساند كه بر اساس آن، مقررات آيين نامه شناورهاي تندرو (HSC Code) براي شناورهايي كه از سال 1996 ساخته مي شوند، از اول ژانويه سال 1996 (11 دي 1374) الزامي شد. گفتني است جمهوري اسلامي ايران در تاريخ 1373/02/27 به كنوانسيون سولاس ملحق شده است. البته، اين موافقتنامه نيز به طور مستمر اصلاحيه هايي در بخش هاي مختلف از جمله دو پروتكل اصلاحي ماهوي در سال هاي 1978 و 1988 داشته است كه اين پروتكل ها نيز در ايران به ترتيب در تاريخ هاي 1378/12/04 و 1383/06/02 به قانون تبديل شده است.