15097

1402/07/23

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8936286

گزارش

براي مديريت پديده تغيير اقليم در مجموع دو رويكرد سازگاري با تغيير اقليم و كاهش انتشار گازهاي گلخانه اي در سطح جهان مطرح شده است كه سازگاري با تغييرات اقليمي به ويژه در كشورهاي در حال توسعه بيشتر مورد توجه قرار گرفته است. روند يابي مؤلفه هاي آب و هوايي كشور بيانگر كاهش بارش، افزايش دماي ميانگين و گسترش خشكسالي ها طي 5 دهه اخير است كه مؤيد وقوع تغيير اقليم در كشور است. بررسي پيامدهاي گسترده تغييرات اقليمي بر بخش هاي مختلف كشور نظير انرژي، امنيت غذايي و مهاجرت طي ساليان اخير و ساليان آتي بيانگر ضرورت اقدام ملي در اين حوزه است. بررسي تجربيات جهاني نشان مي دهد كه سازگاري با تغييرات اقليمي در حال تبديل شدن به بخش معمول و ضروري در همه سطوح برنامه ريزي است درحالي كه براساس گزارش برنامه محيط زيست ملل متحد در سال 2022 ايران از جمله معدود كشورهايي است كه در سطوح راهبردي، سياستي و برنامه ريزي اقدام چنداني براي سازگاري اقليمي انجام نداده است. اين در حالي است كه بررسي محتواي اسناد آمايش سرزمين، قوانين پنج ساله توسعه و متن لايحه برنامه هفتم توسعه نشان از عدم توجه به كلان روند تغيير اقليم دارد. در اين راستا ضروري است برنامه ريزان و تصميم گيران توسعه منطقه اي و آمايش سرزمين قبل از تدوين هر برنامه اي به آينده نگري هاي اقليمي مناطق مختلف كشور توجه نمايند. علاوه بر اين براساس تجربيات بين المللي اولين قدم در جهت سازگاري با تغييرات اقليمي ايجاد دستور كار ملي است كه در اين راستا در گزارش بند قانوني تدوين و اجراي برنامه ملي سازگاري اقليمي طي برنامه هفتم توسعه پيشنهاد شده است.