15098

1402/07/22

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8936287

گزارش

بلايا يا سوانح به عنوان يك مشكل بدخيم به عاملي بازدارنده در مسير پيشرفت و رشد كشورها تبديل شده اند. افزايش تراكم جمعيت، صنعتي شدن، عدم آينده نگري در طرح هاي توسعه شهرنشيني، افزايش حاشيه نشيني، گسترش بي رويه بهره گيري از فناوري و ... موجب تشديد ميزان و آثار سوانح شده است. يك سانحه مي تواند به فاجعه و مصيبتي بزرگ تبديل شود، موجب غافلگيري مقامات سياسي و اداري شود، آثار طولاني مدت بر حيات يك جامعه داشته باشد، ظرفيت و توانايي سطوح مختلف دولت را براي واكنش مناسب با چالش جدي مواجه سازد و در نهايت منجر به كاهش سرمايه اجتماعي شود. لذا تلاش براي جلوگيري از وقوع بحران يا كاهش احتمال تلفات جاني، خسارت مالي و تخريب محيط زيست ناشي از سوانح هميشه در الويت سياست گذاري دولت ها (در تمامي ساختارها و سيستم هاي اداري و سياسي) قرار داشته است. گزارش پيش رو ضمن تأكيد بر آمادگي و پيشگيري، يادگيري سياسي، ارتباطات و تخصص علمي و هماهنگي در مديريت بحران، به بررسي نحوه راه يابي و چگونگي توجه به بلايا در چرخه سياستگذاري عمومي (دستور كار، تصميم گيري، اجرا و ارزيابي) مي پردازد، تعارض هاي سياست گذاران در هر مرحله را بررسي و درس آموخته هايي براي مديريت مطلوب سوانح را استخراج و پيشنهاد مي كند.