15231

1402/05/14

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8936694

گزارش

اكنون كه انقلاب اسلامي از چهل سال اول خود با تمام بحران ها و خطراتش به سلامت عبور كرده و با موفقيت ها، گرفتاري ها و دردها و شادي ها و غم هاي متعدد دست و پنجه نرم كرده است، حال با جامعه اي جوان و فرصت پنجره جمعيتي، در ابتداي گامي جديد قرار دارد. شروع گام دوم ايران اسلامي همزمان با آغاز قرن 15 هجري شمسي، موعدي منحصربفرد خواهد بود و مي تواند نويد بخش تصويرهاي شوق انگيز و اميد آفرين و تازه شدن احساسات و اراده هاي اجتماعي براي تغيير ايران آينده باشد. البته كه آنسوي ديگري نيز وجود دارد و ما هم اكنون در يك نقطه عطف آيندگي (مطلوب و نامطلوب محتمل) قرار داريم. تصوير ايران آينده، بستري است كه مي تواند محل گفت وگو، تعامل، نزاع و نيز اقدامِ تمامي بازيگران پيشرفت باشد؛ چرا كه ايران آينده بر پايه دو لنگر عيني (وقايع ميداني و اتفاقات واقعي در جامعه و حاكميت) و لنگر ذهني (منظر عمومي آينده در ذهنيت ها و ادراكات) استوار مي گردد. هر جامعه اي ناگزير و خواه، ناخواه در خصوص آينده مي انديشد و برآن مبنا كنشگري مي كند؛ در اين ميان آن چه مهم است هم ذهني و فهم مشترك جامعه در خصوص آينده و افق زماني آن است. به نظر وظيفه حكومت ها در اين ميان، تصريح روايت هاي ضمني و ذهني مردمان در خصوص آينده با ايجاد بسترهاي گفتگوهاي اميدوار به آينده و آينده نگر، و از طريق ارايه پرسش هاي جهت آفرين است. از اين رو، زمان آن فرارسيده كه در اين زمان ويژه، بر مهم ترين دستور كار گفتمان جامعه ايران يعني تصوير «ايران آينده» تصريح گردد. منشور پيش رو بر اين مبنا، بيش از آن كه در مقام ارائه تصوير ايران آينده باشد درصدد ارائه مهم ترين محورهاي چرخش هاي تحول آفرين است. سخني تازه كه هم محرك اراده ها باشد و هم واقع بينانه. شايد كه نخبگان و حكمرانان دلسوز، بتوانند از عهده اين وظيفه به خوبي به در آيند.