15272

1402/04/21

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8937003

گزارش

سياست اجتماع محور شهري نتيجه حركت برنامه ريزي و سياستگذاري هاي توسعه به سمت و سوي رويكردهاي كوچك مقياس است. در اين تغيير پارادايم، فرض بر اين است كه بخش بنيادين توسعه مردم هستند و توسعه اجتماع محور شامل تلاش هايي است كه به وسيله ساكنان محله و متخصصان براي گسترش ارتباطات اجتماعي ميان اعضاي اجتماع محلي و سيستم مديريتي شهر صورت مي گيرد. مصداق بارز سياست اجتماع محور شهري در ايران شوراياري ها هستند كه براساس شواهد و اطلاعات موجود، آسيب هاي حقوقي و عملكردي بسياري دارند و به اين دليل نيازمند بازنگري جهت تقويت و رفع آسيب هايشان هستند. در همين راستا در اين گزارش جهت احصا آموخته هايي براي جمهوري اسلامي ايران و احياي قانونمند شوراي محله، به مطالعه تجارب جهاني مختلف پرداخته شده است. كشورهاي مورد بررسي شامل تركيه با ساختار سياسي- اداري بسيط غيرمتمركز، فرانسه با ساختار سياسي- اداري بسيط غيرمتمركز و ايالات متحده آمريكا با ساختار سياسي- اداري فدرال هستند. اصول مشترك بررسي شده به طور خلاصه شامل جايگاه حقوقي و شيوه عمل شوراي محله، شيوه انتخاب اعضاي شوراي محله و وظايف آنها هستند. نتايج مطالعات تطبيقي بيانگر اين است كه راهكار اصلي براي ايران، تدوين بستري براي شوراي محله در قانون تشكيلات، وظايف و انتخاب شوراهاي اسلامي كشور و انتخاب شهرداران و تصريح مواردي مانند تعيين تعداد اعضا، وظايف آنها، تعريف نقش مشورتي براي شوراي محله، تعيين شوراي منطقه به عنوان نهاد بالادست و ناظر بر شوراي محله، بيان نحوه و نوع انتخاب آنان، نهاد اجرايي در انتخابات، حوزه هاي انتخابيه، شرايط رأي دهندگان، كانديداها و امكان برگزاري جلسات علني در آن است.