15334

1402/04/05

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8937176

گزارش

يكي از چالش هاي اساسي توسعه در كشور فاصله گرفتن نظام برنامه ريزي با نظام اجرايي است. اين فاصله از يك سو از طريق سازوكار اجرايي معيوب و ناقص و از سوي ديگر با سردرگمي در نظام برنامه ريزي ايجاد مي شود. حتي ممكن است كه سازوكارهاي اجرايي به دليل آشفتگي در نظام برنامه ريزي آن را پس بزند و ميان اجرا و برنامه فاصله ايجاد شود. حاصل برنامه ريزي در زمينه صندوق هاي بازنشستگي در قالب برنامه هاي توسعه نشان دهنده نوعي سردرگمي در برنامه ريزي و عدم تناسب در اجرا است. ضعف نظري و رويكردي در سياست گذاري بيمه هاي اجتماعي در برنامه ششم توسعه مشهود است و اين ضعف در مرحله اجرا تبديل به عدم توفيق برنامه مي شود. عدم مرزبندي سياست هاي حمايتي با سياست هاي بيمه اي منجر به توليد امتيازات خاص در برنامه ششم توسعه شده و ساختار برنامه را از اصول اساسي بيمه هاي اجتماعي دور كرده است. اين آشفتگي در برنامه ريزي در عرصه اجرا منجر به تحقق امتيازات خاص و عدم تحقق بندهاي مترقي در حوزه بيمه هاي اجتماعي مانند پياده سازي نظام تأمين اجتماعي چند لايه شده است. به همين دليل لازم است كه سياست گذاري و برنامه ريزي براي صندوق هاي بازنشستگي در برنامه هفتم توسعه مبتني بر اقتضائات اقتصادي و اجتماعي كشور باشد. به بياني ديگر نظام بيمه اي در ايران نيازمند تصميم گيري مبتني بر واقعيات كشور در چهارچوب اصول كفايت، پايداري، جامعيت و فراگيري است.