15542

1401

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8946883

گزارش

اولويت اصلي برنامه پنج ساله هفتم توسعه كشور، «رشد اقتصادي توأم با عدالت» تعيين شده است. يكي از مصاديق بارز تحقق اولويت مذكور، توسعه يكپارچه روستايي و عشايري است. موضوعي كه حتي در برخي اسناد برنامه هاي توسعه كشور نيز بنا به دلايل مختلف كمتر مورد توجه قرار گرفته است. در راستاي پوشش اين ضعف، با مطالعه اسنادي، طرح ها و اقدام هاي ناظر بر توسعه روستايي كشور هند - به عنوان يكي از كشورهاي موفق در زمينه توسعه روستايي - طي 13 برنامه توسعه پنج ساله (1951 الي 2022) به ويژه برنامه هاي دوازدهم و سيزدهم تحليل شد. از مهم ترين درس آموخته هايي كه از تحليل برنامه ها و اقدام هاي كشور هند در زمينه توسعه روستايي احصا شد كه مي تواند راهنما و الگوي مناسبي براي تدوين احكام توسعه روستايي و عشايري در برنامه هفتم توسعه باشد، مي توان به موارد زير اشاره كرد: 1. اتخاذ رويكرد توسعه يكپارچه و متوازن و مكان محور در توسعه روستاها و تمركز بر كاهش شكاف هاي شهري-روستايي؛ 2. تمركززدايي از برنامه ريزي ها و ابتناي برنامه هاي توسعه روستايي بر مشاركت و دخالت مستقيم مردم و گروه هاي خودگردان محلي اعم از جوانان، زنان و اقشار فقير؛ 3. اولويت به اشتغال و توليد پايدار و فراگير در برنامه ها با تمركز بر اقشار فقير و كشاورزان خرد؛ 4. تأكيد بر شفاف سازي و حسابرسي اجتماعي در طراحي، اجرا و ارزشيابي طرح ها؛ 5. تأكيد بر اتخاذ روشهاي نوين و هوشمند از جمله اينترنت اشيا و سنجش از دور در ارتقاي بهره وري فعاليت هاي كشاورزي و 6. هماهنگي برنامه هاي توسعه روستايي و كشاورزي با يكديگر. در اين گزارش همچنين رئوس احكام پيشنهادي در حوزه توسعه روستايي و عشايري در برنامه هفتم توسعه ارائه شده است.