15678

1401

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8949312

گزارش

طبق بررسي هاي به عمل آمده، به طور كلي مديريت محلي روستاهاي كشور در شرايط فعلي، مديريتي عمدتاً ناتوان، هزينه زا، تمركزگرا، بخشي نگر و غيرپاسخگو است. اين وضعيت با اصول حكمراني مطلوب تناسبي ندارد و به نارضايتي روستاييان و نهايتاً مهاجرت آنها از روستاها به شهرها و كلانشهرها منجر شده است. آسيب شناسي هاي انجام شده از ريشه ها و دلايل ناكارآمدي مناسب مديريت محلي در روستاهاي كشور و بررسي رويكردها و رهيافت هاي نوين حكمراني محلي در كشورهاي منتخب، نشان داد كه به منظور اصلاح و تقويت نظام مديريت روستايي ايران از بُعد تقنيني، محورهاي زير بايد مدنظر قانونگذاران قرار گيرد. • بازطراحي ساختار تشكيلاتي مديريت محلي روستايي مبتني بر اصول صرفه مقياس و مديريت پهنهاي (تشكيل دهداري در سطح دهستان)؛ • تفويض اختيار لازم به سطوح منطقهاي به منظور متناسبسازي ساختار مديريت محلي با شرايط و ويژگي هاي متمايز روستاها، با رعايت چارچوب ملي؛ • اصلاح حدود وظايف و اختيارات و توانمندسازي مديريت محلي روستايي به منظور توسعه همه جانبه و يكپارچه روستاها با تمركز بر ابعاد اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي به جاي ابعاد كالبدي-فيزيكي؛ • حاكميت رويكرد ارائه خدمات به صورت پهنهاي به جاي نقطهاي و ابتناي تصميمگيريهاي محلي بر برنامه پيشرفت و آباداني دهستان؛ • تمركززدايي و افزايش مشاركت مردم و نمايندگان صنوف مختلف در تصميمات محلي؛ • ارتقاي شفافيت و تحقق نظارت عمومي بر عملكرد مديران محلي.