15756

1401

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8950750

گزارش

با توجه به توسعه صنعتي و جغرافيايي شهرهاي ايران در سالهاي اخير، امروزه آلودگي هوا يكي از مشكلات موجود در كشور است. اين درحالي است كه معضل آلودگي هوا تنها مختص كشور ما نيست و ساير كشورهاي توسعه يافته و صنعتي نيز، با اين معضل دست به گريبان بوده و درنهايت با اقدام ها و اصلاحات ساختاري موفق به رفع آن شدهاند. براي جلوگيري و كنترل آلودگي هوا، تاكنون مصوبات متعددي وضع و ابلاغ شده كه مهم ترين آنها قانون هواي پاك مصوب سال 1396 مجلس شوراي اسلامي است. با وجود اين قوانين و مصوبات باز هم خلأهايي در برنامه هاي كاهش آلودگي هوا وجود دارد كه برخي از راهكارها و يا زيرساخت مورد نياز براي اجراي اين راهكارها ناديده گرفته شده اند. بخصوص در مورد منابع متحرك آلاينده ها كه مطابق مطالعات سياهه انتشار بيشترين سهم در آلودگي هوا (80 درصد در آلاينده هاي گازي و 60 درصد در ذرات معلق – شهر تهران) را دارند، بايستي اين خلأها رفع گردند تا اثرگذاري قوانين فعلي نيز افزايش پيدا نمايد. در اين گزارش سعي شده به برخي از اين خلأها در خصوص برنامه هاي كاهش آلودگي هوا و اقدام مورد نياز براي رفع آنها اشاره شود.