15783

1401

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8950876

گزارش

در ادبيات توسعه اجتماع محور شهري، شوراي محله فرصت گران بهايي در نهادينه كردن فرهنگ مشاركت با هدف استفاده از ظرفيت هاي محلي و تخصص شهروندان، ارتقاي مسئوليت پذيري اجتماعي و از عوامل اثرگذار در كاهش هزينه هاي مديريت شهري محسوب ميشود. در ايران شوراياري ها فعاليت خود را از حوزه هاي مشورتي و نظارتي آغاز كردند و به تدريج در برنامه ريزي هاي محلي به مشاركت با مديريت شهري پرداختند. اينك با گذشت چندين سال از فعاليت شوراياري ها كه به عنوان پل ارتباطي نهاد محلي با مردم و تقويت كننده جريان مردم سالاري شناخته مي شوند، بيش از آن كه بازنماي سازوكار مشاركت مردم از پايين باشند، به شكلي از مشاركت از بالا و متمركز تبديل شده اند. گزارش پيش رو با فراتركيب منابع و مستندات مرتبط با فعاليت و تجارب شوراياري ها و رجوع به اسناد، قوانين و مقررات و انجام مصاحبه با شوراياران و نهادهاي مرتبط، در پي آسيب شناسي حقوقي و عملكردي شوراياري ها است. شواهد موجود نشان مي دهد مواردي مانند عدم آشنايي شهروندان و مديران با جايگاه شوراياري ها، روشن نبودن نحوه ارتباط شوراياري ها با مردم و مديريت شهري، مشاركت مردمي ضعيف در انتخابات شوراياري ها، ابطال مصوبات مربوط به شوراياري ها توسط ديوان عدالت اداري (به دليل عدم پيش بيني شوراياري ها در قوانين كشور)، سوءاستفاده شخصي و سياسي از جايگاه شوراياران، ناديده گرفتن شوراياران در تدوين برنامه و بودجه ريزي محله ها، وجود اختلافات ميان اعضاي نهاد مديريت محله با شوراياري ها از آسيب هاي جدي اين نهاد شهري هستند. پيشنهاد مي گردد با توجه به ملاحظات قانوني و در راستاي توسعه اجتماعات محلي، كاربست شوراي محله به عنوان جايگزيني براي شوراياري ها ذيل ساختار مديريت شهري در دستور كار قرار گيرد.