15843

1401

فارسي

تهران مركز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي

8954072

گزارش

طي سال هاي اخير نظام حكمراني توجه و اراده اي نسبتاً جدي براي كنترل و كاهش حاشيه نشيني، به عنوان يك آسيب اجتماعي، از خود نشان داده است. يكي از نمودهاي بارز اين وضعيت، تعيين حاشيه نشيني به عنوان يكي از پنج آسيب اجتماعي اولويت دار كشور در ماده (80) قانون برنامه ششم توسعه بوده است؛ همچنين اين آسيب ذيل بخش هايي از لايحه برنامه هفتم توسعه نيز مورد تأكيد سياست گذاران قرار گرفته است. اين اهتمام و توجه كه في نفسه امري مثبت تلقي مي شود، در شرايطي صورت مي گيرد كه دستگاه حكمراني تاكنون ملاحظه اي اساسي به تجربيات سياست گذاري پيشين در زمينه سكونت گاه هاي غيررسمي نداشته و بهره اي از نظام دانش و تجربه موجود حاصل نكرده است. در اين زمينه، يكي از لوازم بهره مندي از تجربيات پيشين، رصد تاريخچه سياستي مسئله حاشيه نشيني در قوانين برنامه هاي توسعه، تطبيق آن ها با يكديگر و ترسيم روند توجه به اين مقوله طي دهه هاي گذشته است. بر اين اساس، گزارش حاضر قانون برنامه اول تا ششم توسعه را مورد واكاوي قرار داده و احكام سياستي مرتبط با مسئله حاشيه نشيني را استخراج نموده است؛ در گام بعد روند توجه به اين مقوله در برنامه هاي شش گانه و احكام مرتبط در لايحه برنامه هفتم توسعه از منظر اجتماعي مورد ارزيابي قرار گرفته و پيشنهادات مربوطه مطرح گرديده است.