بررسي رمزهاي طبيعي در اشعار ايليا ابوماضي

دراسه الرموز الطبيعيه في اشعار ايليا ابي ماضي

رمز طبيعي يكي از مهم‌ترين عناصر تصوير رمزي است كه ديدگاه شاعر را نسبت به هستي بيان مي‌كند. اين جستار توصيفي ـ تحليلي به معرفي و تحليل نمادهاي طبيعي در شعر ايليا ابوماضي مي‌پردازد و به اين سوال‌ها پاسخ مي‌دهد كه: نمادهاي طبيعي شعر ايليا ابوماضي كدام است و اهداف وي از به‌كاربردن رمز طبيعي چيست؟ نتايج پژوهش نشان مي‌دهد ايليا ابوماضي كه ازجمله شاعران برجسته مهجر است، به دليل علاقه‌اش به طبيعت، توجه ويژه‌اي به استفاده از رمز و نماد طبيعي در شعر خود دارد و هدفش از به‌كاربردن اين رمزها، بيان دغدغه‌هاي سياسي، اجتماعي و انساني است. رمزها و نمادهايي كه وي از طبيعت گرفته، عبارتند از: گل، خوشه، درختِ انجير، شبنم، بلبل، گنجشك، قورباغه، روز، شب، ستارگان، گِل و... . گفتني است رمزها و نمادهاي طبيعي ابوماضي، ساده بوده و بيشتر در خدمت ارتقاي معناي شعر و تفسيري براي يك حقيقت بزرگ اجتماعي است.

Natural mystery is one of the most important ingredients of a mysterious image which expresses the poet’s view about existence. The aim of authors of this descriptive-analytical study is to introduce and analyze the natural symbols found in Ilia Abumaziʹs poetry, and then answer the following questions: What are the natural symbols in Ilia Abumaziʹs poetry? What aims does he follow by using natural mysteries? Ilia Abumazi is one of the chief poets of the Mahjar (Emigrant) School who, owing to his interest in nature, has paid particular attention to the use of natural mysteries and symbols in his poetry. The aim he follows is the expression of his political, social, and human anxieties. The mysteries and symbols he has borrowed from nature include flowers, clusters, fig trees, dew, nightingales, sparrows, frogs, day, night, stars, mud, and so on. Finally, it should be mentioned that the natural symbols in Ilia Abumaziʹs poems are simple, and they, for the most part, contribute to the enhancement of the meaning of the poems and the interpretation of a large social reality.