أسلوبيه الموسيقي الداخليه في التائيّه الكبري لابن الفارض المصري

سبك شناسي موسيقي داخلي در تائيه الكبرى ابن فارض مصري

سبك شناسي به عنوان يكي از روشهاي زبان شناسي نقد معاصر، با بررسي سبك متن دنياي دروني، اهداف و تفكرات اديب را كشف نموده و سبك شخصي ايشان را كشف مي نمايد. موسيقي معنوي سبك يكي از سطوح تحليل زبان است كه در فرآيند بررسي سبك شناسانه از اهميت شاياني برخوردار است. قصيده تائيه الكبرى اثري جاويد از شاعر، عارف و اديب قرن هفتم، ابن فارض مصري بوده كه با بيش از 700 بيت به «نظم السلوك» شناخته شده، كه علاوه بر مضامين عشق و عرفان الهي، به متني زيبا و شاهكار ادبي و بلاغي نيز شهره يافته است. جستار حاضر با روش توصيفي – تحليلي و با تكيه بر سبك شناسي به بررسي موسيقي دروني قصيده التائية الكبري مي پردازد. نتايج حاكي از آن است كه ابن فارض در قصيده خويش با كاربرد آواهاي مجهور و مهموس و انواع سجع و جناس متناسب با معاني خويش، سمفنويي دلنشيني را در فضاي چينش حروف و واژه ها فراهم نموده كه جلوه هاي زيبايي بلاغي آن مخاطب را مجذوب و متاثر مي نمايد.

Stylistic as one of the methods of understanding contemporary critical linguistics discovers the thought process of literary figures with the study of their inner world, aim and thought as well as their personal style. Spiritual music is one of the levels of linguistic analysis that is important in stylistic study process. The Ode Taeet al-Kabra is an immortal work of Ibn Farraz Mesri, a 7th century Egyptian poet, mystic and author that with more than 700 verses is identified as "Nazm al-Saluk ". In addition to divine love and mysticism, it is also known for its beautiful text as well as literary and rhetorical mastery. This study examines the rhythm of al-Kabra's ideality with a descriptive-analytical method and relying on stylistics. The results indicate that Ibn Farraz in his story by using coherent and epic phonemes and different types of prose, provides a symphony of comfort in the layout of space of letter and words that audience are interesting and affected with