تكرار الضمير في شعر ابن مقبل، سياقاته، دلالاته

تكرار ضمير در شعر ابن مقبل، بافتها و دلالتها

تكرار يك پديدۀ زباني است كه عربها در كاربرد آن، هنگاميكه به دنبال معنايي اضافي بوده اند كه فقط با آن محقق مي شده است، از روشهاي مختلفي استفاده كرده اند؛ و آن بين اجزاي معنايي متعلق به يك مرجع و احد كه داراي تكرار ا ست را به هم ربط مي دهد؛ و داراي ظرافت هاي بلاغي و معنايي است كه سياقي كه در آن ذكر شده است و همچنين مقامي كه آنرا تحميل كرده يا مقتضاي حا ل، آن را مشخص مي كند. تكرار در لفظ و معنا با هم است و گاهي فقط در لفظ يا صرفا در معني صورت مي گيرد؛ و فرقي نمي كند در جمله يا در لفظ مفرد باشد. از جمله تكرارهاي لفظ مفردي كه ابن مقبل تابلوهاي هنري خود را با آن رسم كرده است، تكرار ضمير ميباشد؛ وي هريك از آنها را با مرجعي كه اصل آن محسوب ميشود شروع نموده، سپس از آن به ضمير عدول ميكند و با آن صفتهاي متعددش را كامل مي نمايد يا پس از فاصله زياد آن را يادآوري ميكند، يا خود را با آن دلداري مي دهد و يا معنايي را مورد تأكيد قرار ميدهد كه قصد دارد مخاطب در درون خود به آن اقرار كند، يا سوز و حسرتي كه قلبش را پر كرده اظهار ميدارد و همچنين ديگر معاني كه در چگونگي بيان شعري آن تبحر دارد و در پژوهش ما مورد بررسي قرار گرفته است.

Repetition is a stylistic phenomenon used by Arabs when adding an extra meaning they cannot obtain without it. It strings together the parts of a piece of information related to a single reference displaying repetition. Repetition also has its rhetorical and semantic features dictated by the context in which they occur. Moreover, word and meaning repetitions can occur, and may occur in wards, not in meaning, and they happen in a sentence or a single ward. In so doing, Ibn Muqbel asserts among other things, a meaning he wants to instill in recipients, relying on his modes of poetic expression.