يك چارچوب مفهومي براي سنجش عدالت اجتماعي در سامانه هاي حمل و نقل همگاني

هم راستایی حمل ونقل همگانی با توسعه پایدار، آن را به یكی از اولویت های اصلی مدیریت نوین شهری و كلانشهری بدل ساخته است. بهره مندی از ظرفیت سامانه حمل ونقل همگانی مستلزم شناخت خصوصیات، نقش و معادلات جاری بین اجزا این سامانه است. مقاله حاضر به توصیف كیفی و بررسی كمی عدالت اجتماعی در توزیع خدمات سامانه حمل ونقل همگانی می پردازد. با تلفیق دسترسی و تحرك،مفهوم اتصال بعنوان منفعت اصلی حاصل از سامانه حملونقل همگانی برای شهروندان معرفی و محاسبه شده است. عدالت عمودی بعنوان متناسبترین رویكرد با ذات مساله انتخاب و شرح داده شده است.چارچوبی روش مند و كمی برای محاسبه میزان برقراری این نوع از عدالت در یك سامانه حمل ونقل همگانی ارایه شده است. بمنظور مقایسه وضعیت موجود و وضعیت مطلوب، ضریب جینی پیشنهاد و شرح داده شده است