بررسي ويژگي هاي سنگهاي آهكي به عنوان مصالح سنگدانه اي (مطالعه موردي: شمال و شمال شرق همدان)

مصالح خرده سنگي يا آنگونه كه رايج است شن و ماسه پر مصرفترين مصالح ساختماني هستند. منابع تامين اين مصالح آبرفت ها رودخانه ا ، رسوبات ساحلي، رسوبات يخچالي و منابع سنگ كوهي مي باشند. آبرفتها رودخانه ا اصليترين منابع تأمين شن و ماسه هستند، ولي امروزه بدليل كمبود اين منابع و ايجاد مشكلات زيست محيطي، توجه به مصالح سنگدانها كوهي بيشتر شده است. جنس، اندازه، شكل ذرات و همچنين خصوصيات فيزيكي، مكانيكي و شيميايي مصالح سنگدانها مهمترين ويژگيها قابل بررسي آنها مي- باشند. در اين پژوهش ويژگيها زمينشناسي مهندسي سنگها آهكي به عنوان مصالح سنگدانها (شمال و شمال شرق همدان) مورد بررسي قرارگرفتهاست. در مجموع از سه منطقه استان همدان نمونههايي تهيه شده و مورد مطالعه قرارگرفتهاند. برا ارزيابي كيفي و مهندسي سنگدانهها بر رو نمونهها، آزمونها مختلف ژئوتكنيكي شامل:آزمونها فيزيكي (تخلخل، جذب آب ) آزمون ها مكانيكي ( تعيين ارزش ضربه، مقاومت در مقابل خرد شدن، سايش لوس آنجلس، ذوب و انجماد) و آزمون ها شيميايي (سلامت سنگ در مقابل سولفات سديم، منيزيم) انجام گرفته است. نتايج و تحليلها نشان ميدهند كه سنگ آهك سوباشي و آبشينه با توجه به حدود مجاز تعريف شده بر طبق استانداردها ملي الزامي بتن، راهساز و آسفالت جهت استفاده به عنوان مصالح سنگدانها مناسب شناخته شدهاند، اما نمونه آهكي همه كسي كارايي مناسبي نداشته و در رده مصالح نامناسب قرار ميگي