بررسي توان خوپالايي رودخانه زاينده رود

بررسي توان خوپالايي رودخانه زاينده رود

خودپالایی به مجموعه فرآینده ایی گفته میشود كه به صورت طبیعی در آبهای سطحی و زیرزمینی ممكن است اتفاق افتد و در نتیجه آن میزان آلودگی وارد شده به آن منبع تا حد تبدیل آب به كیفیت مطلوب كاهش پیدا كند. در این تحقیق از اطلاعات چهار ایستگاه هیدرومتری واقع بر رودخانه زاینده رود (سد تنظیمی زاینده رود، پل زمانخان، پل كله و سد انحرافی نكوآباد) در یك دوره نه ماهه تیر لغایت شهریور ۱۳۸۵ استفاده و توان خودپالایی زاینده رود در این محدوده محاسبه گردید. نتایج نشان داد كه بیشترین ظرفیت خودپالایی زاینده رود مربوط به بازه اول (حد فاصل سد تنظیمی زاینده رود تا پل زمانخان) میباشد. به طوركلی زاینده رود در محدوده مورد مطالعه در اسفندماه بالاترین توان خودپالایی را دارا میباشد. از سوی دیگر به علت افزایش تخلیه زه آبهای كشاورزی و پساب های شهری و فاضلابهای صنعتی به داخل زاینده رود، هرچه از بالادست رودخانه به پایین دست حركت میكنیم توان خودپالایی رودخانه كاهش می یابد.