نقد معرفت شناختي انسان گرايي در شعر معاصر

مقاله حاضر معرفت شناختی انسان گرایی در شعر معاصر، از دوره مشروطه تا انقلاب اسلامی پرداخته است و با نگاهی آسیب شناختی تبیین كرده است كه از دوره مشروطه كه سرآغاز جریان تجدد گرایی و متعاقب آن ورود اندیشه های فلسفی غربی بوده تا پایان دوره مورد بررسی، انسان گرایی اغلب بر كنار ازمحوریت دین و بی توجه به واقعیت های ساختاراجتماعی سیاسی جامعه ایرانی، توام با برداشت های فردی حزب گرایانه و غرب گرایانه بوده است. به علت عدم صمیمیت و عدم تجربه عینی و همین طور كلی گویی و كلی بافی، هم سویی و هم رایی مشاهده نمی شود وجهی تصنعی در این میان حاكم است این شرایط بیش از هرچیز به علت نگرش لوكس گرایانه و تقلیدی شاعران به این مقوله از شعرپدید آمده است.