شعر عصر صفوي انحطاط يا تجدد ؟

شواهد تاریخی نشان می دهد كه هر نوع تغییر و تحول در عرصه قدرت ، علم ، ادبیات، هنر،.... همواره با جدال و كشمكش بین دو نظام ، دو نظریه ، دو سبك نوگرا و سنت گرا توأم بور شده أسست. شاید از بین سبك های ادبیات فارسی، شیوه حاكم بر عهد صفوی یعنی - سبك هندی - - بیش از سبك های پیشین در معرض نقد و ارزیابی قرار گرفته است. بیشتر منتقدین ، ادبیات این روزگار را زمینه ساز نوعی انحطاط و ابتذال در عصر بازگشت ادبی می دانند. و دلایلی را از جمله تعمد شاعران در ابراز پیچیدگی افراطی و معما گونه شعر ، هجرت شاعران به سرزمین هند به دلیل بی مهری حكام ، رواج شعر درمیان توده مردم و....، جهت اثبات مدعای خود بیان می كنند ولی آیا حقیقتا شعر عصر صفوی به زعم این منتقدین نوعی تجدد و نو گرایی؟ در چه صورت سپری كاملا طبیعی و منطقی خواهد داشت كه در غیر آن صورت متضمین یك نوع ركود خواهد بود ؟ این نوشتار به بررسی اجمالی این موضوع خواهد پرداخت .