مدلسازي يكپارچه منابع آب ، مطالعه موردي: حوضه آبريز زاينده رود

مدیریت مجزا بر منابع آب تاكنون خساراتی را پیكره های آبی اعم از سطحی و زیر زمینی وارد نموده است. لذا امروزه مدیریت جامع و یكپارچه آب به ویژه در مناطقی كه با محدودیت نسبی منابع آب روبرو هستند به عنوان ضرورتی اجتناب ناپذیر پذیرفته شده است. مفاهیم و اصول اولیه این نگرش جدید به منابع آب در حال تدوین است و به ویژه مدلسازی رفتار تلفیقی كمی – كیفی آبهای سطحی و زیر زمینی در این میان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مقاله ابتدا به لزوم نگرش مدیریت یكپارچه بر منابع آب به ویژه درمقیاس های بزرگ نظیر حوضه های آبریز پرداخته و سپس ضمن بیان محدودیت ها و مزایای مدل شبیه سازی رفتاری این سیستم پیچیده به كاربردی از آن در حوضه آبریز زاینه رود پرداخته شده است. حوضه آبریز زاینده بود به دلیل تبادلات كمی و كیفی رودخانه زاینده رود با آبخوانهای زیرین آن و نیز وسعت حوضه آبریز و همچنین انواع مصارف و آبهای برگشتی به رودخانه و آبخوانهای آن از پیچیدگی های خاصی برخوردار است كه سعی گردیده نتایج اجرای آن در زیر حوه لنجانات در این مقاله ارائه گردد. مدل شبیه سازی یكپارچه منابع آب برای یك سال آبی (80-1379) كالیبره و برای دو سال بعد (82-1380) با دوره های زمانی یك ماه اجرا گردیده است. نتایج برای خطوط همتراز آب زیر زمینی به عنوان عامل كمی و نیز خطوط هم هدایت الكتریكی به عنوان عامل كیفی ارائه شده است.