بررسي سير تحول مسكن و نماسازي در ايران

در هنر معماری میتوان بارزترین جلوه های فرهنگ هر قوم و هر دوره تاریخی را یافت كه نمایشگر و گویای فضای زیست بشر باشد، همچنین هنر معماری در نماسازی منعكس كننده روابط و الگوهای رفتاری و اجتماعی هر دوره در پوسته ی بیرونی ساختمان ها بوده است. این پوسته در ابتدا نقش پوشش و حایلی میان انسان و محیط خارج را ایفا می كرده ولی به مرور زمان وظیفه ابراز هویت، زیباسازی محیط و كاركردهای بسیاری را به عهده گرفت. در حال حاضر با وجود گسترش ارتباطات و ورود عناصر و مصالح غربی به معماری ایران برخی سنتهای آرایشنما در بناهای باستانی ایران در شكل و محتوایی متفاوت، مجدد احیا شد. هدف مقاله حاضر شرح تحولاتی است كه شكل مسكن در ارتباط با شرایط اقلیمی، جغرافیایی، فرهنگی و تاریخی در مواجهه با بافت شهری دچار شده است و در این راستا با ارائه تاریخچه كوتاهی از پیدایش مسكن و بررسی عناصر بكار رفته در نمای خانه ها به عنوان پوست های هویت ساز از دوران نوسنگی تا دوره معماری جمهوری اسلامی ایران بدان پرداخته شده است.