ارزيابي ظرفيت برد گردشگري در شهر مشهد

مقوله گردشگری در واقع پدیده ای تقریبا نوظهور محسوب شده كه آغاز آن به اوایل قرن نوزدهم باز میگردد. تا اواخر دهه 1970، گردشگری به عنوان فعالیتی طلایی و بدون دود (آلودگی) معرفی گردید. از دهه 1980 پیامدهای زیست محیطی، اجتماعی و فرهنگی نامطلوب گردشگری را مورد تأیید قرار دادند و در دهه 1990 در راستای پارادایم توسعه پایدار، رویكرد سنتی گردشگری به چالش كشیده و با تأكید بر پیامدهای نامطلوب گردشگری، حركت از گردشگری انبوه به سوی رویكرد توسعه پایدار گردشگری آغاز و در این راستا از تكنیك ها و مدل های مختلفی از جمله ظرفیت برد یا ظرفیت تحمل توریسم (TCC) استفاده شد. در این مقاله وضعیت گردشگری شهر مشهد و عناصر عرضه و مدیریت تقاضای گردشگری با تاكید بر مفهوم ظرفیت پذیرش مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد كه ظرفیت پذیرش گردشگری در شهر مشهد بدلیل وجود امكانات، خدمات و زیرساخت های لازم گردشگری از سطح مناسبی برخوردار بوده و مطلوب است. نتایج نشان داد، شهر مشهد در مجموع 66.8 درصد از شاخص ها دارای وضعیت مطلووب و نسبتا مطلوب (متوسط) بوده و تنها در33.2 درصد از شاخص ها نظیر تعادل آبی، بازیافت و دفن زباله، بهره وری از زیرساخت های گردشگری، سطوح اختصاص یافته به فضاهای گردشگری، ناوگان حمل و نقل عمومی (مترو) و ... در ابعاد فیزیكی، اكولوژییكی، اجتماعی و اقتصادی دارای مشكل بوده و نیازمند به برنامه ریزی و توسعه می باشد.