ارزيابي مولفه اي حكمراني پايدار آب در مديريت رودخانه زاينده رود

روند فعلی مصرف آب در حوضه ی زاینده رود بادوام نیست و برای تغییر روند فعلی به منظور دستیابی به توسعه پایدار، فرصت زیادی وجود ندارد. به طور كلی باور بر این است كه مشكلات امروز و فردا بیش تر پیامد حكمرانی نامطلوب هستند تا مطلقاً كمیابی، حكمرانی آب به طیفی از نظام های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و اداری كه برای توسعه و مدیریت منابع آب و عرضه ی خدمات آبی در سطوح مختلف دایر هستند، اطلاق می شود. هدف این نوشتار، تبیین مؤلفه های ارزیابی حكمرانی پایدار در مدیریت منابع آب رودخانه زاینده رود می باشد. جامعه ی آماری این مطالعه را كشاورزان حوضه ی زاینده رود در استان های اصفهان و چهارمحال و بختیاری (ذی نفعان) و كاركنان معاونت حفاظت و بهره برداری آب منطقه ای و جهاد كشاورزی دو استان (ذی مدخلان) تشكیل می دهند. حجم نمونه ی مورد بررسی كشاورزان با استفاده از فرمول كوكران، 171 نفر تعیین شد و ذی مدخلان مذكور سرشماری شدند. روایی صوری و پایایی آن نیز به ترتیب با استفاده از نظرات كارشناسان و ضریب آلفای كرونباخ (0/871) تأیید گردید. شاخص حكمرانی پایدار آب در منطقه بر مبنای نظرسنجی از ذی مدخلان و ذی نفعان حوزه ی آب دو استان درخصوص هشت مؤلفه ی؛ عدالت، اثربخشی و بازدهی، شفافیت، مسئولیت پذیری، پاسخ دهی، انسجام، مشاركت و حاكمیت قانون مورد ارزیابی قرار گرفت كه نتایج نشان داد كه وضعیت فعلی مدیریت رودخانه حاكی از شرایط حكمرانی ناپایدار آب در منطقه می باشد.