بررسي اثرات عصاره ي ميوه گل نسترن بر مقادير گلوكز پلاسما در موشهاي صحرايي نر ديابتي

دیابت ملیتوس از شایع ترین بیماری های مزمن و متابولیكی در انسان است كه مشخصهٔ اصلی آن افزایشی گلوكز خون می باشد. هدف از این مطالعه، مقایسهٔ اثرات هیپوگلیسمیك تجویز عصارهٔ میوه گل نسترن در موشی های صحرایی سالم و دیابتی است. تعداد ۷۲ سر موشی های صحرایی نر دیابتی نژاد WiStar انتخاب و در ۶ گروه تقسیم بندی شدند: گروه (۱): كنترل؛ گروه (۲): كنترل ST Z(دیابتی)؛ گروه (۳): كنترل عصارهٔ گل نسترن ۵۰ درصد؛ گروه (۴): كنترل عصارهٔ گل نسترن ۱۰۰ درصد؛ گروه (۵): دیابتی با تجویز عصارهٔ گل نسترن ۵۰ درصد؛ گروه(۶): دیابتی با تجویز عصارهٔ گل نسترن ۱۰۰ درصد. برای ایجاد دیابت از استرپتوزوسین (STZ) (دوز mg/kg ۶۰) استفاده گردیده و خونگیری در ساعت های صفر، ۲ و ۴ ساعت بعد از تجویز خوراكی عصاره به عمل آمد. براساس نتایج، ما بین گروه های مورد مطالعه از نظر مقادیر گلوكز خون تفاوت معنی داری وجود داشت (۰/۰۰۰۱ ك F)، بطوری كه بین گروه های دیابتی، كمترین مقدار گلوكز خون در گروه ۵ و ۶ مشاهده گردید كه بیانگر وجود خاصیت كاهندگی مقادیر گلوكز خون در عصارهٔ گل نسترن با دوز ۵۰ و ۱۰۰ میلی گرم بر كیلوگرم در موارد دیابت ملیتوسی دارد. لذا تجویز عصارهٔ مذكور در موارد افزایش قند خون به منظور پیشگیری و كنترل و نیز عوارضی حاصل از آن قابل توصیه می باشد.