مباني روان شناختي و آموزشي توان بخشي نابينايان در آينه پژوهشهاي ايراني

یكی از بارزترین گروه افراد داراي ناتوانی، معلولین نابینا و كم بینا هستند. نابینایی و كم بینایی موضوعی مهم و قابل توجه در كشورهاي توسعه یافته و در حال توسعه به شمار میآیند. با توجه به تعداد نابینایان و كم بینایانی كه همه روزه در كلینیكهاي چشم پزشكی مورد معاینه قرار میگیرند؛ عدم وجود درمان قطعی براي افزایش بینایی، و تحت تاثیر قرار گرفتن كیفیت زندگی افراد نابینا، همچنین نقص بینایی در كودكان بدون توان بخشی میتواند موجب بروز مشكلات آموزشی و ارتباطی شود و در افراد مسن باعث بروز مشكلاتی در كار و ارتباطات گردد كه این موارد با توان بخشی قابل حل است. تحلیل نگرشی به مبانی روان شناختی افراد نابینا مهمترین گام در تدوین برنامههاي آموزشی و توان بخشی آنان است. در این مقاله ابتدا به تعریف كم بینایی و نابینایی و علل كم بینایی و بیماريهاي چشمی كه منجر به این حالت میشود و سپس بررسی مبانی روان شناختی نابینایان و مفهوم و مراحل توان بخشی بینایی پرداخته میشود و پس از ارزیابی میزان دید باقی مانده، به تجویز وسایل كمكی بینایی و تكنیكهاي آموزشی بخصوص در كودكان اشاره میگردد