تاثير كشاورزي ارگانيك بر امنيت غذايي و توسعه آن در جوامع روستايي كشور

اگرچه دستاوردهای كشاورزی صنعتی در تولید مواد غذایی غیر قابل انكار است. ولی پیامدهای منفی ناشی از آن نیز از ابعاد مختلف اقتصادی – اجتماعی و زیست محیطی قابل توجه است. به همین دلیل امروزه جستجو برای نوعی كشاورزی جایگزین معطوف شدهاست. كشاورزی ارگانیك مدیریت تولید مناسب است كه باعث تقویت و توسعه سلامت اكوسیستم‌های زیستی، چرخه‌های زیستی و فعالیت بیولوژیكی خاك می‌شود این نظریه تأكید دارد كه از نهادهای داخل مزرعه استفاده شده و از نهادهای بیرونی استفاده‌ای نشود و برای این منظور احتیاج به سیستم‌های تطابق‌پذیری در هر منطقه نیاز است این كار باعث استفاده از روش‌های زیستی، مكانیكی و بدون استفاده از نهاده‌های خارجی سنتز شده صورت می‌گیرد. خیلی از تغییرات محیط زیت در دارزمدت اتفاق می‌افتد. در كشاورزی ارگانیك چون مطابق اكوسیستم رفتار می‌شود اثر مخربی برای محیط زیست ندارد. كشاورزی ارگانیك اگرچه از دهه 1970 مورد توجه بیشتری در جامعه علمی جهان واقع شد، در كشور ما به تازیگی مورد توجه قرار گرفته است. در مجموع می‌توان گفت در كشورهای در حال توسعه، رشد كشاورزی ارگانیك آهسته و با چالش‌های بسیار مهم روبرو، اما بدلیل تكیه‌ی بیشتر آن‌ها بر منابع طبیعی و انسانی علاقه به كشاورزی ارگانیك در حال رشد می باشد