نشانه ها و پيامدهاي مدرنيت در نظام آموزش و پرورش ايران

انسان در فضای تمدن مدرن، از حاشیه به مركز كشیده میشووده همچون محور هسوتی ، از م شوونده به م كنندهه و از مفعوب به فا شوناسواننده بدب میگردد. هدف مقاله حاضور بررسوی دیامدهای ایی ت ییر نحوه نگر به انسوان و دهان، در تعلیم و تربیت بود. در ایی تحقیس با اسوتفاده از رو تحلی مفهومی و كاوشوگری فلسوفی انتقادی، ضومی بررسی نشانههای ظهور مدرنیت در نظام آموز و درور ایران، دستاوردهای مثبت مدرنیته كه حاص قلانیت، تخصص و انضباط در آموز و درور میباشد مورد بررسی قرار گرفت و در كنار آن، و دیامدهای منفی آن در نگاه شوی وارانه به دانشآموز و ابژه انگاشتی انسان بهطور مفهومی تحلی شد. بر اساس مرور اسناد آموز و درور كشور در آموز و درور ایران نیز نشوانههای مدرنیته شوناسایی شدند. بر ایی اساس نتیجه گرفته شد كه تحت شرای مدرن، رویررد كاراانهای به آموز و درور مسل میشوده ارز معنا و فهم افت میكنده دانشآموز به دروس تدویی شده وابسته و نیازمند میشوده و بیی معلم و دانشآموزان رابطه غالب- م لوب ایجاد میگردد.