سنجش سطح برخورداري نواحي روستايي شهرستان اروميه

در فرايند برنامهريزي و توسعه نواحي روستايي، شناخت و تحليل وضع موجود روستاها و بررسي امكانات و تنگناهاي آنها در زمينه هاي مختلف از اهميت بسزايي برخوردار است . در اين راستا تعيين و تحليل سطوح برخورداري نواحي روستايي از شاخص هاي مختلف با استفاده از روشهاي كمي نقش مهمي در اين فرايند دارد. در مقاله حاضر سطح برخورداري نواحي روستايي شهرستان اروميه با استفاده از 38 متغير در قالب شاخص هاي زيربنايي، آموزشي و فرهنگي، اداري خدماتي جمعيتي و بهداشتي و درما ني با به كارگيري روش تاكسونومي عددي و مدل موريس مورد سنجش و تحليل قرار گرفته است. نتايج بيانگر تفاوت و شكاف زياد در سطوح توسعه يافتگي است؛ به طوري كه 8 دهستان از 20 دهستان مورد بررسي در سطح برخورداري توسعه نيافته(محروم) يا كمتر توسعه يافته قرار دارند و تنها 3 دهستان از سطح توسعه يافتگي نسبي برخورداراند. موقيعت جغرافيايي، فقدان توان هاي محيطي، مجاورت و فاصله نزديك با مراكز شهري، كانون ها و محورهاي توسعه، محدودههاي صنعتي و شبك هاي زيربنايي عمده نقش مؤثّري در سطوح برخورداري نواحي روستايي شهرستان دارد. در راستاي توسعه هماهنگ و متوازن نواحي روستايي، داشتن نگرش سيستمي مبني بر سلسله مراتب عملكردي در تخصيص امكانات و خدمات ، تقويت مراكز محلّي، اعم از شهرهاي كوچك و مراكز روستايي، ايجاد و تقويت كانونها و محورهاي جديد توسعه، و هماهنگي سياستها و خط مشي ها در نواحي محروم شهرستان در جهت بهبود شرايط و تقليل نابرابريها ضرورتي اجتناب ناپذير است.